Ο Λέων στην αγάπη: Πάθος, τρυφερότητα και... θρόνος στο σαλόνι σου;

Αν κάποιος μπορούσε να συνδυάσει τη φωτιά ενός βασιλιά με την τρυφερότητα ενός παραμυθένιου παραμυθά, τότε μιλάμε ξεκάθαρα για τον τρόπο που εκφράζεται συναισθηματικά ο Λέων όταν ερωτεύεται. Ο ηγεμονικός του χαρακτήρας δεν χωράει αμφιβολίες – είναι το ζώδιο που μπαίνει σε μια σχέση με στυλ, αυτοπεποίθηση, λάμψη και την απαίτηση να αγαπηθεί όπως του αξίζει: θεαματικά. Όμως κάτω απ’ αυτή τη χρυσή πανοπλία υπάρχει μια ψυχή που διψά για αληθινή, σπιτική, χειροποίητη αγάπη, σαν αυτή που μυρίζει μελομακάρονα τα Χριστούγεννα.

Ο Λέων θέλει να αγαπήσει με όλο του το είναι. Θέλει να σε αγκαλιάσει με τα μάτια του, να σε κανακέψει με τα λόγια του και να σε κερδίσει με τις πράξεις του. Αν μπορούσε, θα σου έβαζε τα άστρα σε κουτί με φιόγκο. Δεν του αρκεί να νιώθει απλώς ερωτευμένος· θέλει να ζει τον έρωτα σαν επική ταινία όπου εκείνος είναι ο πρωταγωνιστής, αλλά και εσύ ο/η συγκλονιστικός/ή συμπρωταγωνιστής/ρια που του κλέβει την καρδιά σε κάθε σκηνή.

Και παρόλο που λάμπει και καίει σαν πυρσός, κρύβει μια βαθιά ανάγκη για συναισθηματική ασφάλεια. Θέλει να ξέρει πως μπορεί να γυρίσει σπίτι – όχι μόνο σε τέσσερις τοίχους, αλλά σε μια αγκαλιά, ένα βλέμμα, μια φωνή που να του λέει: "Εδώ είσαι ασφαλής." Αντίθετα με τη φήμη του, ο Λέων δεν θέλει μόνο τον θαυμασμό – θέλει να νιώσει ότι αγαπιέται για αυτό που πραγματικά είναι όταν σβήσουν τα φώτα, όταν ξεβάψει το makeup του ρόλου, και μείνει απλώς… ο εαυτός του.

Η συναισθηματική του επικοινωνία είναι ζεστή, γεμάτη πάθος, ειλικρίνεια και πολλές φορές, ένα γλυκό δράμα που κάνει τη σχέση να μοιάζει με μελωδία – άλλοτε ρομαντική μπαλάντα κι άλλοτε δυναμική ροκ μπαρόκ όπερα. Όταν λέει «σ’ αγαπάω», δεν το πετάει έτσι για να γεμίσει τον αέρα. Το νιώθει, το κουβαλάει και το εκφράζει με τρόπους που μπορούν να σου προκαλέσουν ανατριχίλα – είτε με μια αγκαλιά που σε κρατάει λίγο παραπάνω, είτε με μια χειρονομία που δεν περίμενες, αλλά θα θυμάσαι για καιρό.

Ταυτόχρονα, μέσα στη φλογερή του φύση κουβαλάει και μια εντυπωσιακή ευαισθησία. Μπορεί να πληγωθεί πιο εύκολα απ’ όσο δείχνει. Και ναι, μπορεί να κρυφτεί πίσω από έναν υπερήφανο θυμό ή μια θεατρική απομάκρυνση, αλλά πίσω απ’ αυτό, θέλει απλώς να τον ρωτήσεις: «Τι έχεις; Μίλα μου.» Και τότε θα σου ξεδιπλώσει τον εσωτερικό του κόσμο με λέξεις, με αναστεναγμούς, με βλέμματα που σου λένε περισσότερα απ’ όσα μπορούν οι λέξεις. Ειδικά αν νιώσει ότι τον ακούς – όχι μόνο με τ’ αυτιά, αλλά με το σώμα και την καρδιά σου – τότε ανθίζει. Σαν βασιλικός στο παράθυρο που απλώς ήθελε λίγο φως, λίγο νερό και κάποιον να του πει: «Μυρίζεις όμορφα».

Όμως, μην ξεχνάς πως είναι και περήφανος. Αν πληγωθεί, μπορεί να χτίσει κάστρο γύρω του, να κάνει τον δύσκολο, να δείξει πως “δεν τον νοιάζει”, κι εσύ να αναρωτιέσαι αν τον έχασες. Δεν τον έχασες. Απλώς κάνει αυτό που κάνει κάθε καρδιά που έχει νιώσει πολλά και φοβάται να νιώσει άλλα τόσα: κλείνει για λίγο το φως, μέχρι να σιγουρευτεί πως είναι ασφαλές να το ανάψει ξανά.

Η αγάπη για τον Λέοντα είναι μια ιεροτελεστία. Είναι οικοδόμημα. Δεν το χτίζει πρόχειρα, ούτε αφήνει την καρδιά του να κατοικηθεί από τυχαίους περαστικούς. Αν σε επιλέξει, σε βάζει σε ένα θρόνο δίπλα του, και δεν το λέει μεταφορικά – θα νιώσεις σαν να είσαι ολόκληρος ο κόσμος. Αλλά προσοχή: όπως κάθε βασιλιάς, δεν αντέχει να υποτιμηθεί, να αμφισβητηθεί ή να αγνοηθεί. Δεν το κάνει από εγωισμό. Το κάνει γιατί η καρδιά του είναι ένα μεγαλόπρεπο ανάκτορο – κι όταν ανοίγει τις πύλες του, θέλει να μπαίνεις με σεβασμό και θαυμασμό. Όχι με λάσπες στα παπούτσια.

Μπορεί να πει κανείς ότι η αγάπη του Λέοντα θυμίζει λίγο οικογενειακό κυριακάτικο τραπέζι: έντονο, γεμάτο φωνές, γέλια, παρεξηγήσεις, αγκαλιές, τσουγκρίσματα και καυγάδες για το ποιος έφαγε το τελευταίο ντολμαδάκι. Αλλά πάντα, μα πάντα, ξέρεις ότι εκεί είναι η αγάπη. Ότι εκεί υπάρχει χώρος να είσαι αυτός/ή που είσαι, και κάποιος που θα σε κανακέψει μέχρι να λιώσει η καρδιά σου σαν βούτυρο σε ζεστό ψωμί.

Αν λοιπόν έχεις έναν τέτοιον άνθρωπο στη ζωή σου, μην αρκεστείς στο να τον θαυμάζεις από μακριά. Δείξε του ότι βλέπεις το βάθος πίσω από το φως του. Άγγιξέ τον, μίλησέ του, ζέστανε την καρδιά του με λέξεις και αγκαλιές, και θα δεις τον πιο υπέροχο χορό αγάπης να ξετυλίγεται μπροστά σου. Έναν χορό που έχει πάθος, φροντίδα, σταθερότητα, ευαισθησία και λίγη – εντάξει, αρκετή – δόση βασιλικού θεάτρου. Μα τι να κάνουμε; Έτσι είναι οι μεγάλες αγάπες: δεν χωράνε στο σαλόνι. Θέλουν σκηνή και κοινό. Αλλά πάνω απ’ όλα… θέλουν αλήθεια.